You are here

MGUS


Wat is MGUS?

MGUS is een veel voorkomende aandoening waarbij één groep klonale (uit een cel ontstane) plasmacellen één bepaald type abnormaal immunoglobuline (antistof) produceren: een zogenaamd M-proteïne (vroeger paraproteïne genoemd).

Alle bloedcellen ontstaan in het beenmerg uit bloedvormende stamcellen. Het beenmerg produceert onder andere verschillende soorten witte bloedcellen, waaronder de zogenaamde lymfocyten. De twee belangrijkste groepen lymfocyten zijn B-cellen (B-lymfocyten) en T-cellen (T-lymfocyten). Wanneer vreemde stoffen (antigenen) het lichaam binnendringen, ontwikkelen de B-cellen zich tot plasmacellen die immunoglobulinen (IG) of antistoffen produceren en zo helpen bij het bestrijden van infecties en ziekten. Iedere plasma cel ontwikkelt zich in reactie op één specifieke vreemde stof, en het produceert dan de immunoglobuline die specifiek is voor deze zelfde stof. 

Wanneer een afwijkende plasmacel zich sterk vermeerdert, ontstaat er veel van één specifiek immunoglobuline (het zogenaamde M-proteïne) en spreken we van monoklonale gammopathie. Monoklonale gammopathie van onbekende betekenis (MGUS - monoclonal gammopathy of undetermined significance). Er zijn dus wel afwijkende plasmacellen, maar deze geven geen verschijnselen zoals bothaarden of bloedarmoede (zie multipel myeloom). Door het ontbreken van verschijnselen wordt een MGUS vrijwel uitsluitend bij toeval ontdekt naar aanleiding van bloedonderzoek.

MGUS kan op iedere leeftijd worden gevonden, maar vaker naarmate de leeftijd vordert. Het treft 1% van de totale bevolking en ongeveer 3% van de mensen ouder dan 70 jaar. MGUS komt evenveel bij mannen als bij vrouwen voor en er is geen oorzaak bekend. MGUS zelf is onschadelijk, symptoomloos, maar de aandoening kan bij ongeveer 1% van de patiënten per jaar overgaan in een multipel myeloom. Omgekeerd is het zo dat alle patiénten met multipel myeloom een stadium met MGUS doorgemaakt hebben.  Vaak is onbekend hoe lang dat heeft geduurd en wordt het veelal niet ontdekt juist door het ontbreken van symptomen.

naar boven naar boven

Symptomen

Patiënten met MGUS hebben vrijwel nooit klachten. De ziekte wordt dan ook meestal bij toeval ontdekt. Een MGUS kan wel klachten geven als het abnormale eiwit is gericht tegen de zenuwen, waardoor neuropathie kan ontstaan. Het betreft dan meestal een IgM MGUS. Ook kan MGUS klachten geven als het (abnormale) m-proteïne neerslaat in de organen in de vorm van amyloïd. Hierdoor ontstaat het ziektebeeld ga naaramyloïdose.

naar boven naar boven

Diagnose

MGUS vaak per toeval ontdekt tijdens routine bloedonderzoeken. De diagnose MGUS wordt bevestigd door een bloedonderzoek, een zogenaamd serum electroforese proef, waarbij de abnormaal hoge hoeveelheden van één bepaald antilichaam kunnen worden aangetoond. Bij twijfel moet aanvullend onderzoek verricht worden, zoals beenmergonderzoek, scans en skeletfoto's, om een lymfoom of myeloom uit te sluiten.

naar boven naar boven

Vooruitzichten en behandeling

MGUS veroorzaakt meestal geen klachten en vereist ook geen behandeling.  Echter, vanwege het risico op het ontwikkelen van multipel myeloom, is het belangrijk om het beloop te vervolgen. Dit houdt in dat bloedonderzoek wordt gedaan om te zien of het gehalte aan  M-proteïne in de loop der tijd verandert. Meestal is een 1-jaarlijkse contrôle voldoende.

naar boven naar boven